HISTORIA
 

     Dekretem Ks. Biskupa Ignacego Jeża Ordynariusza Diecezji Koszalińsko - Kołobrzeskiej z dnia 19 sierpnia 1986 roku znak L K 22-1/86 została erygowana parafia p.w. świętego Józefa Rzemieślnika w Koszalinie przy ul. Łużyckiej 12 A. Jej granicami zostały: ul. Szczecińska, ul. Krakusa i Wandy oraz ul. Gnieźnieńska. Parafia świętego Józefa Rzemieślnika w chwili ustanowienia korzystała z kościoła pod wezwaniem św. Józefa Oblubieńca stanowiącego wikariat Katedry i wchodziła w skład dekanatu Koszalin - Południe.

Proboszczem kościoła św. Józefa Oblubieńca był Ksiądz Prałat Franciszek Pacholski. Do pełnienia obowiązków Proboszcza parafii św. Józefa Rzemieślnika został powołany Ksiądz Leszek Król, dotychczasowy wikariusz parafii katedralnej.

Dzień 1 września 1986 roku, to dzień przekazania przez Ks. Franciszka Pacholskiego - Proboszcza świątyni p.w. św. Józefa Oblubieńca wyżej wymienionego kościoła i plebani przy ul. Łużyckiej 55 do dyspozycji nowo utworzonej parafii. Po niecałym roku, w związku z rezygnacją Księdza Leszka Króla Proboszczem parafii św. Józefa Rzemieślnika został mianowany Ks. Józef Słowik. Placówkę objął od dnia 19.06.1987 roku. Ks. Stanisław Łącki został wikariuszem. Parafia miała swego Duszpasterza i czyniła starania o pozyskanie terenu pod budowę kościoła. Niestety, to były trudne czasy - bardzo nieprzychylne Kościołowi. Wskazanego placu przy ul. Łużyckiej przez nieżyjącego Architekta władze nie chciały zaakceptować. Ale pod naporem argumentów hierarchii kościelnej i modlitw Parafian, wyrażono zgodę na przydzielenie działki przy ul. Łużyckiej. Dnia 26 czerwca 1989 roku Parafia notarialnie została jej właścicielem. Dwa lata duszpasterzowania Księdza Józefa Słowika zostały uwieńczone sukcesem. Ale przed parafią nadal sprawa budowy świątyni była otwarta.

     Nowym Proboszczem z powyższym zadaniem został został mianowany od dnia 29 sierpnia 1989 roku Ksiądz Ryszard Hendzel, przybyły z parafii Toporzyk. Tam również pełnił funkcję Proboszcza przez cztery lata. Ks. Ryszard Hendzel - kapłan w średnim wieku, bardzo energicznie zabrał się do powierzonej pracy. Okazał się wspaniałym budowniczym kościoła, prawdziwym Gospodarzem. Z cierpliwością, konsekwentnie dążył do wytyczonego celu.

W tydzień po objęciu Parafii zajął się utworzeniem Społecznego Komitetu Budowy Kościoła, zwanego dalej Radą Budowy Kościoła. Przeprowadzono badania geologiczne, ogrodzono teren budowy, uporządkowano plac, zbudowano drewniany magazyn i zaczęto zwozić materiały budowlane. Kościół budowany był przede wszystkim z ofiar Parafian, które były niewielkie. Rada Budowy Kościoła założyła więc konta. Konto złotówkowe: I PKO Koszalin 33516-6871C-136 oraz konto dewizowe: B PKO S.A. Koszalin Nr 533016-255325-787. Wydrukowała też cegiełki w cenie po: 5000 złotych,10 000 złotych i 20 000 złotych, które rozprowadzano na cmentarzu w dniu Wszystkich Świętych oraz przy kościołach w Koszalinie.

     W zbudowanej szopie na placu budowy była wyprzedawana używana odzież pochodząca ze Szwecji i z Finlandii. W pierwszych miesiącach 1989 roku utworzono własną grupę budowlaną. Grupę budowlaną tworzyli głównie rzemieślnicy. W miesiącu październiku na placu budowy stanął krzyż oraz ołtarz ufundowany i wykonany przez mieszkańców Niekłonic, którzy ofiarnie pomagali w transporcie materiałów budowlanych. Od 5-go listopada 1989 roku odprawiana była Msza święta na placu budowy. Mszę świętą w okresie złych warunków atmosferycznych sprawowano w szopie a wyremontowany barakowóz służył za zakrystię. Plac pod budowę kościoła został poświęcony dnia 18 listopada tegoż roku przez Jego Ekselencję Księdza biskupa Ignacego Jeża Ordynariusza Diecezji koszalińsko - kołobrzeskiej. Gdy w kilka miesięcy później dnia 12 kwietnia 1990 roku otrzymano pozwolenie na I etap budowy t.j. kaplicę, plebanię i obiekty towarzyszące rozpoczęto prace z wielkim zapałem. Do roboty stanęła własna ekipa budowlana, OHP oraz siły społeczne. Ławy fundamentowe zakończono do 30 czerwca 1990 roku. Potem wznoszono mury kaplicy, wykonywano prace kanalizacyjne i centralnego ogrzewania. Na bieżąco zaopatrywano się w materiały potrzebne do dalszych prac. Zrobiono podkład pod tynk, oszklono okna kaplicy, osadzono drzwi, wykonano wystrój dotyczący stolarki.

     Dnia 16 grudnia 1990 roku Ks. Biskup Ignacy Jeż poświęcił nowo wybudowaną kaplicę. Parafianie ofiarowali dziesięć żyrandoli i kinkiety. PSS „Pionier" dał w darze kasę pancerną na Tabernakulum. DROGA KRZYŻOWA została ufundowana przez życzliwych Parafian - P. Bronisławę Bąbel. Zakupiono organy do kaplicy, pan Witold Nowicki wymalował obraz św. Józefa Rzemieślnika oraz obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Przed obiektem sakralnym ułożono chodnik. Ale Parafia w dalszym ciągu korzystała z kościoła katedralnego. Wprawdzie w lutym 1991 roku na placu budowy była odprawiana druga Msza święta o godzinie 8,30 to jednak jeszcze nie spełniało wymogów religijnych Parafii.

     Dopiero w październiku 1991 roku ukończono prace wewnątrz obiektu kaplicy i przeniesiono wszystkie nabożeństwa do niej. Msze święte w kaplicy odbywały się w godzinach : 7,30 ;8,30; 10,30; 12,00; 13,30 i 17,00. Przez cały czas trwały prace przy obiektach wokół kaplicy. Po ich zbudowaniu przeniesiono plebanię z ul. Łużyckiej 55 do nowo wybudowanej, tuż przy kaplicy. Był to maj 1992 rok. Kancelarię parafialną przeniesiono w lipcu 1992 roku. Trwały prace porządkowe placu. Wykonano stałe ogrodzenie a Koszalińskie Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjnych pomogło wywieźć zbędną ziemię. Zbudowano zadaszenie na środki transportu oraz materiały. Czekano na pozwolenie rozpoczęcia II etapu budowy t.j. świątyni. Gdy je otrzymano dnia 17 kwietnia 1993 roku rozpoczęto wykopy mechaniczne i ręczne pod kościół. Przy lżejszych pracach pomagały również Panie, bowiem pomoc społeczna mężczyzn nieco zmalała. Betonowanie ław i stóp fundamentowych ukończono w lipcu 1993 roku. Od 1 sierpnia wznoszono mury świątyni. Gdy one sięgały pierwszej kondygnacji, odbyło się poświęcenie kamienia węgielnego i wmurowanie aktu erekcyjnego kościoła parafialnego.

     Aktu dokonał Ks. Biskup Czesław Domin Ordynariusz Diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Mury kościoła wznoszono do 1995 roku. Wykonywano też część katechetyczną. W 1996 roku do kościoła została wyrzeźbiona w drewnie lipowym figura Matki Bożej z Lourdes i świętego Józefa Rzemieślnika. Zrobiono też krzyż metalowy na front kościoła i DROGĘ KRZYŻOWĄ rzeźbioną w drewnie. Realizowano prace związane z konstrukcją dachu. Jednocześnie szklono okna, osadzano drzwi. Miesiąc wrzesień to historyczny moment, w którym konstrukcje dachu znalazły się na właściwym miejscu. Kościół był pod dachem. Wykonywano roboty dekarskie. Prowadzono roboty ziemne pod fundament dzwonnicy. Wieża była ukończona w 1999 roku. Zamontowano też dzwony cyfrowe oraz zegar. W kościele robiono posadzki, boazerię. "Pasterka" w roku 1999 była sprawowana w nowo wybudowanym kościele.

     Na zewnątrz zbudowano podjazd dla osób niepełnosprawnych, formowano trawniki, "polbrukiem" wyłożono plac przykościelny. Kościół został wybudowany zasadniczo z ofiar wiernych przy pewnej pomocy diecezji i Samorządu Miejskiego. Samorząd Miejski ufundował nagłośnienie zewnętrzne kościoła i pomógł w realizacji położenia polbruku. Prace obiektu sakralnego zostały odebrane 10 października 2000 roku. Kościół został oddany do użytku Wiernych. Przed kościołem stanął krzyż misyjny, gdyż parafianie do konsekracji kościoła przygotowali się poprzez odprawienie misji świętych. Skończyła się budowa świątyni murowanej, teraz wszyscy rozpoczęli budowę świątyni z ludzkich serc.

Rola nowej świątyni w życiu religijnym parafii

     Teraz należy wspomnieć o roli zbudowanego kościoła, jego wpływie na życie religijne Parafian. Oddana 15 października 2000 roku świątynia przyczyniła się wielce do głębszego przeżywania wiary świętej przez wspólnotę parafialną, co bardzo łatwo można było zauważyć. Bogatsza oprawa liturgii Mszy świętej, odprawianych nabożeństw, przestrzeń i cichość w obiekcie sakralnym umocniły więź duchową Parafian "KU CHWALE BOGA WSZECHMOGĄCEGO", jak mówią słowa Dekretu poświęcenia świątyni. Kościół zbudowany z kamienia ręką ludzką przydał wzrost świadomości religijnej Ludu Bożego, który stanowi KOŚCIÓŁ CHRYSTUSOWY na ziemi.

     Niemałym bodźcem do ożywienia religijnego parafii miały misje święte, które wprowadzały nowe praktyki religijne. Za przykład niech posłuży wprowadzenie pod koniec roku 2000 Apelu Maryjnego, czy zorganizowanie róży różańca rodzinnego. Również głos dzwonów wygrywających melodie pieśni religijnych, wzywających Wiernych na nabożeństwa i przypominający o modlitwie oraz chwaleniu czynem swego Boga był pozytywnym akcentem scalającym wspólnotę parafialną. Wychodząca gazetka parafialna pod tytułem : "IDŹCIE DO JÓZEFA" założona w 2001 roku też wniosła swój dodatni wkład. Chwilowa przerwa w jej wydawaniu jest następstwem trudności natury wydawniczej.

Wstecz